"Ojee, wéér een..."

Woensdagochtend 30 juli om halfzeven 's ochtends uur kom ik aan bij De Paddestoel. Brent staat al te popelen. Even later zijn Sjoerd, Kees, Co, Coen, Henk, Jan, Wim en Enno ook present. Ik ga vandaag met negen mannen de 120 kilometer lange Mergellandroute fietsen in Zuid-Limburg. Bof ik even.

Margot Kompier

Omdat ik zelf vaak in het weekend werk en dan andere dagen vrij ben, koos ik een woensdag uit voor deze tocht. Ik zou wel zien of ik iemand mee zou krijgen. Bij de koffiestop tijdens een zondagsrit gooide ik een balletje op en scoorde meteen al zes deelnemers! Na een mailtje aan alle clubleden kwamen er nog drie bij. Geen slechte vangst!

Omkleden
Met twee auto's en het busje van Jos (van De Paddestoel) rijden we naar Limburg. Sjoerd en Kees zijn hier bekend. Ze hebben een camping aan de route in Valkenburg geregeld met terras en douchegelegenheid waar we na afloop gebruik van mogen maken. Helemaal top natuurlijk, vooral voor Enno. Want die zat er toch behoorlijk over in waar hij zich nou om moest kleden. Ik bood al aan dat ik eventueel wel vóór hem wilde gaan staan, ik ben immers de beroerdste niet. Maar dit was toch een meer elegante oplossing.

Koffietent
Het is vandaag warm, meer dan 30 graden. Weinig wind, zwéten dus. Via Schimmert, Ulestraten, Bunde, Bemelen en Gronsveld komen we in Eijsden. In dit deel van de rit zitten nog niet zoveel klimmetjes, we doen het kalm aan. In Eijsden weet Kees een leuke koffietent aan de Maas. Alleen...die heeft nog maar drie puntjes vlaai! Ga je hélemaal naar Zuid-Limburg, is de vlaai op! Groot is de teleurstelling onder de Merels, maar de ober is niet van zijn stuk te krijgen door het gemopper. Hij heeft nog wel wat Belgische wafels. Nou vooruit, dan dat maar. Kòmt ie toch aanzetten met gigàntische wafels met een berg fruit en een hoop slagroom. Zelfs Jan is er stil van, zo lekker is het!

Klimgeiten
We gaan verder. Nu moet er toch wat serieuzer geklommen worden. Via Mesch, Sint Geertruid, Noorbeek, Slenaken en Epen gaan we naar Vijlen. Hier is geen meter vlak, het blijft op en neer gaan. Iedereen klimt in zijn eigen tempo. De echte klimgeiten onder ons versnellen bij elke heuvel en laten zich van achter zien. De rest, waaronder ikzelf, pakt een klein verzetje en wacht tot hij boven is. De snelle jongens wachten steeds even op de wat langzamere waardoor we toch als groep bij elkaar blijven.
In Vijlen hebben we de tweede stop voor de lunch. Nu is het nog maar 45 kilometer naar Valkenburg. Maar wel met nog een paar pittige heuvels! De Fromberg, de IJzeren Bosweg en de Keutenberg moeten nog overwonnen worden. De jeugd is niet te stoppen, Brent gaat steeds beter klimmen, een supertalent! Henk was dat al. En als Coen even een kleiner verzetje regelt bij zijn baas komt hij straks óók met gemak overal boven!

Valkenburg
Wim heeft problemen met zijn versnelling. Gelukkig kan Kees dat verhelpen zodat ook hij nu goed naar boven komt. Het laatste stuk draait zo'n beetje om Valkenburg heen. Het lijkt of we er al bijna zijn maar opeens duikt daar toch nog even geniepig een steile heuvel op. "Ojee, wéér een...", verzucht Enno uit de grond van zijn hart. Een mooie titel voor mijn verslag, denk ik meteen.

Gemist
Na deze hobbel zit het er dan echt op. We nemen de afslag naar de camping. Maar 'we' zijn iedereen, behalve Co en Enno. Waar zijn die nou gebleven? Rechtdoor gereden? Co komt er al snel achter dat hij wat gemist heeft. Enno is kennelijk nog steeds de routebordjes aan het volgen en doet nòg een rondje Mergelland! Gelukkig komt ook hij uiteindelijk aan op de camping. Door dit voorval heeft hij  wel een serieuze bierachterstand  opgelopen. Dat wordt echter in één keer rechtgetrokken met een halve liter welverdiend Limburgs gerstenat.

De douche na deze bloedhete dag is hemels! Opgefrist laden we de fietsen en onszelf weer in de auto, eten nog een hapje in Weert en zijn rond tien uur 's avonds zonder kleerscheuren of pech weer thuis.

Heren, bedankt!